آیا تجویز کورتیکواستروئیدها، به شکل خوراکی یا تزریقی، درمان مؤثری برای افراد مبتلا به COVID-19 است؟

آیا کورتیکواستروئیدها (داروهای ضد التهاب) با تجویز به شکل خوراکی یا تزریقی درمان مناسبی برای افراد مبتلا به COVID-19 هستند؟

 

پیام‌های کلیدی

·       احتمالاً کورتیکواستروئید­ها (داروهای ضد التهاب) با تجویز به شکل خوراکی یا تزریقی (سیستمیک)، درمان­های مناسبی برای افراد بستری‌شده با تشخیص COVID-19 هستند. نویسندگان نمی­دانند که آیا این داروها منجر به ایجاد اثرات ناخواسته می­شوند یا خیر.

·       نویسندگان نمی­دانند که کدام ­یک از کورتیکواستروئیدهای سیستمیک مؤثرتر از بقیه هستند. آن­ها هیچ شواهدی در رابطه با افراد بدون علائم یا با علائم خفیف COVID-19 که بستری نشده بودند، نیافتند.

·       آن­ها 42 مطالعه در حال اجرا و 16 مطالعه تکمیل‌شده که نتایج خود را منتشر نکرده بودند، پیدا کردند. نویسندگان این مقاله مروری را در صورت یافتن شواهد جدید به‌روز خواهند کرد.

 

کورتیکواستروئیدها چه هستند؟

کورتیکواستروئیدها دارو­های ضد التهابی هستند که قرمزی و تورم را کاهش می­دهند. همچنین، این داروها فعالیت دستگاه ایمنی را که از بدن در مقابل بیماری و عفونت دفاع می­کند، کاهش می­‌دهند. کورتیکواستروئید­ها برای درمان بیماری­‌های گوناگون از جمله آسم، اگزما، کشیدگی­‌های مفاصل و آرتریت روماتوئید به کار می­‌روند.

کورتیکواستروئید­های سیستمیک می­توانند به‌صورت خوراکی یا به شکل تزریقی برای درمان تمام بدن تجویز شوند. مصرف دوز­های بالای کورتیکواستروئیدها به‌صورت بلندمدت می­تواند منجر به اثرات ناخواسته همچون افزایش اشتها، دشواری در به‌خواب‌رفتن و تغییرات خلق‌وخو شود.

چرا کورتیکواستروئید­ها از درمان­‌های احتمالی COVID-19 هستند؟

COVID-19 روی ریه­ها و راه­های هوایی اثر می­گذارد. زمانی که دستگاه ایمنی با ویروس مبارزه می­کند، ریه­ها و راه­های هوایی ملتهب شده و این امر منجر به دشواری در تنفس می­شود. کورتیکواستروئید­ها التهاب را کاهش می­دهند؛ در نتیجه، این امر می­تواند منجر به کاهش نیاز برای حمایت تنفسی با ونتیلاتور (ماشینی که عمل تنفس را برای بیمار انجام می­دهد) شود. دستگاه­ ایمنیِ برخی بیماران با واکنش بیش از حد در مقابل ویروس منجر به التهاب بیش‌تر و آسیب بافتی می­شود. کورتیکواستروئیدها ممکن است این پاسخ را کنترل کنند.

 

ما چه چیزی دریافتیم؟

نویسندگان می­خواستند بدانند که آیا کورتیکواستروئیدهای سیستمیک درمان مؤثری برای افراد مبتلا به COVID-19 هستند یا خیر و این که آیا این داروها منجر به ایجاد اثرات ناخواسته می­شوند یا خیر.

آن­ها مایل به دریافتن موارد زیر بودند:

·       مرگ­های ناشی از هر عامل تا 14 روز بعد از درمان، یا طولانی­تر از آن (اگر گزارش شده بود)؛

·       آیا افراد بر پایه نیازشان به حمایت تنفسی پس از درمان بهتر یا بدتر شدند؛

·       کیفیت زندگی؛

·       اثرات ناخواسته و عفونت­های گرفته‌شده در بیمارستان.

 

نویسندگان چه کردند؟

آن­ها مطالعاتی را که اثر کورتیکواستروئید­های سیستمیک را برای درمان افراد با COVID-19 خفیف، متوسط و شدید بررسی کرده بودند، یافتند. افراد می­توانستند از هر سن، جنس یا نژادی باشند.

 

مطالعات می‌توانستند موارد زیر را با یکدیگر مقایسه کنند:

·       کورتیکواستروئیدها به‌همراه مراقبت معمول در مقابل مراقبت معمول با یا بدون دارونما (داروی ساختگی)؛

·       یک کورتیکواستروئید در مقابل یک کورتیکواستروئید دیگر؛

·       کورتیکواستروئیدها در مقابل یک داروی دیگر؛

·       دوز­های متفاوت یک کورتیکواستروئید؛ یا

·       درمان زودرس در مقابل درمان دیررس.

 

آن­ها نتایج مطالعات را مقایسه و خلاصه کرده و اطمینان را بر پایۀ عواملی از جمله روش­های مطالعه و اندازه­ها در شواهد به‌دست‌آمده محاسبه کردند.

 

آن­ها چه چیزهایی یافتند؟

این تیم 11 مطالعه با 8075 فرد را یافتند. حدود 3000 فرد کورتیکواستروئیدها را دریافت کرده بودند و از میان کورتیکواستروئیدها بیش از همه دگزامتازون به آن­ها داده شده بود (2322 فرد). بیشتر مطالعات در کشورهایی با درآمد بالا انجام شده بودند.

آن­ها همچنین 42 مطالعه در حال انجام و 16 مطالعه کامل شده را که هنوز نتایج‌شان منتشر نشده بودند، یافتند.

 

نتایج اصلی

ده مطالعه کورتیکواستروئیدها همراه با مراقبت معمول را با مراقبت معمول با یا بدون دارونما مقایسه کرده بودند. تنها یک مطالعه دو کورتیکواستروئید را به هم مقایسه کرده بود. مطالعات تنها افراد بستری‌شده با COVID-19 تأییدشده یا مشکوک به این بیماری را وارد مطالعه کرده بودند. هیچ مطالعه­ای به افراد بستری‌نشده، دوزها یا زمان­های متفاوت مصرف دارو یا کیفیت زندگی این افراد نپرداخته بود.

 

کورتیکواستروئید­ها به همراه مراقبت معمول در مقایسه با مراقبت معمول با یا بدون دارونما (10 مطالعه)

 

·       احتمالاً کورتیکواستروئیدها تعداد مرگ­های ناشی از هر عاملی را تا 60 روز بعد از درمان به مقدار کمی کاهش می­دهند (9 مطالعه، 7930 فرد).

·       یک مطالعه (299 فرد) گزارش داد که افراد دریافت‌کننده ونتیلاتور در شروع مطالعه با مصرف کورتیکواستروئیدها برای روزهای بیش‌تری در مقایسه با مراقبت معمول به ونتیلاتور نیاز نداشتند؛ بنابراین، کورتیکواستروئیدها ممکن است علائم افراد را بهبود بخشد.

·       چهار مطالعه (427 فرد) گزارش کردند که آیا افرادی که در آغاز درمان به ونتیلاتور نیاز ندارند، با ادامه درمان به ونتیلاتور نیاز پیدا خواهند کرد یا خیر، اما ما نتوانستیم به نتایج مطالعه دست پیدا کنیم؛ بنابراین، مطمئن نیستیم که علائم افراد با مصرف کورتیکواستروئیدها یا مراقبت معمول بدتر شد.

·       نویسندگان نمی­دانند که کورتیکواستروئید­ها اثرات ناخواسته جدی (2 مطالعه، 678 فرد)، هر اثر ناخواسته (5 مطالعه، 660 فرد) یا ابتلا به عفونت در بیمارستان (5 مطالعه، 660 فرد) را کاهش یا افزایش می­دهند.

 

متیل‌پردنیزولون در مقابل دگزامتازون (1 مطالعه، 86 نفر)

 

·       نویسندگان نمی­دانند که آیا متیل­پردنیزولون (یک کورتیکواستروئید) تعداد مرگ­های ناشی از هر عامل را در مقایسه با دگزامتازون در 28 روز پس از درمان کاهش می­دهد یا خیر.

·       نویسندگان نمی­دانند بر پایه این­که آیا افراد مبتلا به COVID-19 در طی 28 روز پس از درمان به ونتیلاسیون نیاز پیدا خواهند کرد یا خیر، متیل­پردنیزولون علائم افراد را در مقایسه با دگزامتازون بدتر می­کند یا نه.

·       این مطالعه هیچ اطلاعاتی را در خصوص سایر موارد مورد توجه ما ارائه نکرد.

محدودیت­های این شواهد چه هستند؟

·       نویسندگان اطمینان متوسطی از شواهد حاصل در خصوص اثر کورتیکواستروئیدها بر روی مرگ­های ناشی از هر عاملی دارند. با این حال، اطمینان آن­ها در خصوص سایر شواهد پایین یا خیلی پایین است؛ زیرا، مطالعات از روش­های سخت‌گیرانه‌ای استفاده نکردند و نحوۀ ارائه نتایج ثبت شده در میان مطالعات گوناگون متفاوت بود. تیم نویسندگان هیچ شواهدی در رابطه با کیفیت زندگی نیافتند و هیچ شواهدی از کشورها با درآمد پایین یا از افراد با COVID-19 خفیف یا بدون علامت که نیازی به بستری شدن نداشتند، در دسترس نبود.

·       این شواهد تا تاریخ ۱۶ آوریل ۲۰۲۱ به‌روز هستند.

نویسندگان اصلی در رابطه با شواهد توضیح می‌­دهند

نویسندگان اصلی گروه هماتولوژی کاکرین، Carina Wagner از دانشگاه کلن و Mirko Griesel از مرکز پزشکی دانشگاه لایپزیگ می‌گویند:

«احتمالاً کورتیکواستروئید­هایی که به‌شکل خوراکی یا تزریقی برای درمان افراد بستری‌شده به‌علت COVID-19 تجویز می­شوند، فایدۀ کمی در درمان این افراد دارند؛ با این حال، ما نمی­دانیم که آیا این داروها منجر به اثرات ناخواسته می­شوند یا خیر.

در این مرحله، ما نمی‌دانیم که کدام کورتیکواستروئید سیستمیک، مؤثرترین کورتیکواستروئید است و ما هیچ شواهدی در رابطه با افراد بدون علائم یا با COVID-19 خفیف که نیازی به بستری‌شدن نداشتند، نیافتیم. ما 42 مطالعه در حال انجام و 16 مطالعه که هنوز نتایج خود را منتشر نکرده­اند، پیدا کردیم. ما زمانی که شواهد جدیدی در رابطه با این درمان که نسبتاً هزینۀ کمی داشته و در بخش­های وسیعی از دنیا موجود است، یافتیم، این مقاله مروری را به روز می‌کنیم.»

 

·       مقاله مروری کامل را در کتابخانه کاکرین بخوانید

·       وب­سایت گره هماتولوژِی کاکرین را ببینید

·       تمام منابع مرتبط با COVID-19 کاکرین را ببینید

سه‌شنبه ۹ شهریور ۱۴۰۰