نتایج یک مرور جدید کاکرین نشان میدهد که بهبودی درد و عملکرد مفصل ران با ورزش ممکن است کمتر از آن چیزی باشد که بیماران در زندگی روزمره خود متوجه میشوند، اما برای نتیجهگیری قطعی به انجام مطالعات بیشتری نیاز است.
آرتروز مفصل ران وضعیتی است که میلیونها نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار میدهد و یکی از علل اصلی درد مزمن و ناتوانی بهشمار میرود. انجام ورزش بهعنوان درمان خط اول برای مدیریت درد آرتروز مفصل ران بهطور گستردهای توصیه میشود.
نتایج این مطالعه که توسط محققان دانشگاه سیدنی و دانشگاه ملبورن انجام شد، نشان میدهند که ورزش باعث بهبودی جزئی در درد و عملکرد فیزیکی افراد مبتلا به آرتروز مفصل ران میشود، اما ممکن است به اندازهای بزرگ نباشد که تفاوت معناداری را در بیماران ایجاد کند.
این مرور شامل ۱۸ کارآزمایی بالینی با مشارکت ۱۳۶۸ نفر بود. شرکتکنندگان اکثراً زن (۶۳٪) بودند و بین ۵۳ و ۷۴ سال سن داشتند، به این معنی که یافتهها ممکن است در مورد افراد جوانتر صدق نکنند. برنامههای ورزشی در مطالعات واردشده بسیار متنوع بودند، و بین دو و ۵۲ هفته طول کشیدند و طیف وسیعی را از انواع تمرینات، از جمله تقویتی، هوازی و رویکردهای ذهن-بدن، پوشش دادند.
ورزش در مقایسه با عدم درمان یا مراقبت معمول احتمالاً درد را حدود ۷ امتیاز در یک مقیاس ۱۰۰ امتیازی کاهش میدهد. بااینحال، متخصصان عموماً بهبودی حداقل ۱۲ امتیازی را برای بیماران ضروری میدانند تا شاهد تفاوتی معنادار در زندگی روزمره خود باشند. عملکرد فیزیکی الگوی مشابهی را نشان داد. بااینحال، نویسندگان خاطرنشان میکنند که این حد آستانهها عمدتاً از جمعیتهای مبتلا به آرتروز زانو و ترکیبی از آرتروزها گرفته شدهاند و ممکن است بهطور کامل منعکسکنندهی تجربهی بیماران مبتلا به آرتروز مفصل ران نباشند.
کیفیت زندگی، که مسلماً مهمترین پیامد برای بیماران است، صرفنظر از مقایسه مورد استفاده، بهبودی اندکی را با ورزش نشان داد یا اصلا بهبود نیافت.
«ورزش بهعنوان درمان اصلی برای آرتروز مفصل ران توصیه میشود و مطالعه حاضر این موضوع را رد نمیکند. اما نشان میدهد که ما باید با بیماران صادق باشیم که ورزش ممکن است برای آنها مزیت زیادی نداشته باشد، و اینکه به انجام کارآزماییهایی با طراحی بهتر نیاز داریم تا بدانیم چه کسی بیشترین سود را میبرد و از کدام نوع ورزش.»
- میشل هال (Michelle Hall)، نویسندهی همکار از دانشگاه سیندی (co-lead author from the University of Sydney)
این بهروزرسانی، نتایج را با روشی متفاوت از نسخهی قبلی خود در سال ۲۰۱۴ آنالیز کرد، که در آن تمام دادههای موجود با هم ادغام شدند و شواهدی با کیفیت بالا به دست آمد که ورزش درد را اندکی کاهش میدهد، اما این مرور جدید، کارآزماییها را براساس اینکه ورزش با چه عامل دیگری مقایسه شد، تفکیک کرد.
وقتی ورزش در مقابل دارونما یا درمان ساختگی مقایسه شد، سطح شواهد مربوط به تسکین درد بهطور قابل توجهی ضعیف شد، و افزودن ورزش به درمانهای دیگر هم تفاوت چندانی را ایجاد نکرد. اگرچه هیچ نوع ورزشی بهتنهایی در صدر فهرست ما قرار نگرفت، نویسندگان هشدار میدهند که هنوز شواهدی برای پاسخ صحیح به این سوال وجود ندارد.
ترک ورزش توصیه نمیشود
این مرور بهطور خلاصه بیان نمیکند که ورزش بیاثر است یا باید بهعنوان یک توصیه کنار گذاشته شود. ورزش علاوهبر بهبودی آرتروز، فواید گستردهای برای سلامت دارد، کمهزینه است و بعید است که آسیبی را متوجه بیماران کند.
بیشتر مطالعات موجود در این مرور کوچک بودند و کورسازی نشده بودند، که ممکن است بر پیامدها تأثیر بگذارند. از آنجا که درد و عملکرد تاحدزیادی توسط خود افراد گزارش شدند و شرکتکنندگان میدانستند که ورزش را انجام دادند یا خیر، ورزش ممکن است مؤثرتر از آنچه واقعاً هست، به نظر برسد.
نویسندگان خواستار انجام کارآزماییهای بزرگتر و با طراحی بهتر هستند تا به بیماران و پزشکان تصویر واضحتری را از آنچه ورزش میتواند بهطور خاص برای مدیریت درمانی آرتروز مفصل ران بهطور واقعبینانه انجام دهد، ارائه دهند.
«شواهد زیادی در این زمینه وجود ندارد. برای برخی از افرادی که با درد مفصل ران دستوپنجه نرم میکنند، ورزش واقعاً میتواند تنها امیدشان باشد، اما من نمیخواهم به بیماران امید واهی بدهم. مهم است که تحقیقات آینده با کارآزماییهای بزرگتر و با کیفیت بهتر انجام شوند و بررسی شود که چه نوع ورزشهایی بهطور خاص برای افراد مختلف مؤثر است.»
- بلیندا لافورد (Belinda Lawford)، نویسندهی همکار از دانشگاه ملبورن (co-lead author from the University of Melbourne)