نتایج یک مرور جدید کاکرین، شواهدی را با کیفیت بسیار پائین در مورد استفاده از وسایل حمایتکننده از کمر برای مدیریت درمانی کمردرد مزمن نشان میدهند، به این معنی که نمیتوان هیچ توصیهی محکمی را برای استفاده یا عدم استفاده از آنها ارائه داد.
وسایل حمایتکننده از کمر، همان بریسهای کمری یا کمربندهای ارزانقیمتی هستند که کمر را ثابت نگاه میدارند. آنها در سراسر جهان اغلب برای تسکین کمردرد مزمن تجویز و استفاده میشوند.
محققان مستقر در میلان، ایتالیا، هشت کارآزمایی تصادفیسازی و کنترل شده را بررسی کردند که شامل کمی بیشاز ۵۰۰ بزرگسال ۲۵ تا ۷۸ سال بودند. این مطالعات، وسایل حمایتکننده کمری و دیگر دستگاههای کمکی را که بهتنهایی یا در کنار درمانهایی مانند داروهای مسکّن و ورزش استفاده شدند، با عدم درمان یا مراقبت استاندارد مقایسه کردند.
شواهد کافی برای تأیید (یا رد) استفاده از بریسهای کمری پرکاربرد وجود ندارد
در بیشتر مقایسهها، وسایل حمایتکننده کمری، فایدهی بسیار کمی داشته یا هیچ فایدهای را نشان ندادند یا تاثیرات آنها بسیار نامشخص بود، بهاستثنای احتمال کاهش کوتاهمدت و ناچیز در شدت درد هنگام استفاده از آنها بههمراه داروهای مسکّن مانند ایبوپروفن. بااینحال، نویسندگان در مورد هرگونه نتیجهگیری از این کارآزماییهای کوچک و غیردقیق محتاط هستند و کیفیت کلی شواهد را بسیار پائین ارزیابی کردهاند.
دکتر کیارا آرینتی (Chiara Arienti)، نویسنده اصلی از دانشگاه هیومنیتاس، میگوید: «با وجود اینکه ما تقریباً هیچ اطلاعاتی را در مورد اثربخشی وسایل حمایتکننده کمری در دست نداریم، بهطور گستردهای در بالین استفاده میشوند. با توجه به موجود بودن یک پایگاه تحقیقاتی بسیار ضعیف، ما هنوز شواهد کافی را برای ارائه توصیههای کلی برای استفاده یا رد استفاده از آنها در دست نداریم.»
هیچ عارضه جانبی از آنها در سراسر کارآزماییها یافت نشد. بااینحال، این موضوع ممکن است نشاندهندهی دادههای ازدسترفته یا کمتر گزارششده باشد، نه اینکه واقعا آسیبی را ایجاد نمیکنند. با این وجود، نویسندگان، این یافته را با تجربه بالینی خود همسو و سازگار میدانند.
تحقیقات در کشورهای کمدرآمد متمرکز هستند
یکی از یافتههای جالب، توزیع جغرافیایی پژوهش بود. اکثر کارآزماییهای شناساییشده در کشورهایی با سطح درآمد پائین و متوسط (LMIC) انجام شدند، و به نظر میرسد محققانی از کشورهایی با درآمد بالاتر نیز با آن مناطق ارتباط دارند.
نویسندگان معتقدند که این الگو ممکن است نشاندهندهی نابرابری در دسترسی به درمان باشد. در کشورهایی با سطح درآمد بالاتر، دستورالعملهای بالینی بهطور فزایندهای استفاده از مداخلات فعال را مانند ورزشدرمانی، آموزش و رویکردهای زیستی-روانی-اجتماعی برای درمان کمردرد مزمن ترجیح میدهند. در محیطهایی که چنین درمانهایی کمتر در دسترس قرار دارند، دستگاههای غیرفعال مانند وسایل حمایتکننده کمری ممکن است گزینهای در دسترستر باشند.
پروفسور استفانو نگرینی (Stefano Negrini)، نویسنده ارشد از دانشگاه میلان، میگوید: «جالب است که بیشتر تحقیقات در مورد تاثیر وسایل حمایتکننده کمری از مناطقی میآیند که دسترسی به درمانهای فعال در آنها دشوارتر است. اکنون دادههای کافی نشان میدهند که درمانهای فعال تأثیر بالینی بر کمردرد دارند، اما این میتوانند بسیار گرانقیمت باشند زیرا نیاز به مشارکت متخصصان توانبخشی دارند.»
وی ادامه میدهد: «ما میبایست از خود بپرسیم که آیا ما فقط از دریچهی جهان شمال به این مشکل نگاه میکنیم، و آیا این دیدگاه درستی است؟ این وسایل میتوانند در زمینههایی که جایگزین درمان بهسادگی در دسترس نیست، نقش متفاوت و مهمی را ایفا کنند.»
از آنجاییکه جمعیتشناسیِ رو به پیری، مشخصات جمعیت را در بسیاری از کشورها تغییر میدهد، تقاضا برای درمانهای غیرفعالِ کمهزینه و در دسترس احتمالاً افزایش خواهد یافت، به این معنی که شکافهای فعلی موجود در شواهد میتواند بهطور فزایندهای اهمیت پیدا کند.
نویسندگان خواستار انجام تحقیقات آینده برای اولویتبندی تحقیقات در مورد استفاده از آنها میان جمعیتهای خاص، بهویژه بزرگسالان مسن و افراد در شرایطی با منابع کمتر، هستند که ممکن است جایگزینهای درمانی فعال برای آنها به راحتی در دسترس نباشند.
پنجشنبه ۱۹ شهریور ۱۴۰۵